De Stentor kwam in opmars. Tientallen heb ik er versleten, totdat ik onverwacht hulp kreeg van iemand die er wel verstand van had, een mooi eindtrapje bouwde en toen ineens hadden we een 40 watt (toen een enorm vermogen), storingsvrije zender in huis (Ik heb ‘m nog).
Nu moesten er maatregelen getroffen worden. Er moest een heuse, echte antenne aan want anders werd het nooit wat. Mij keuze viel op een 7-elements richtgeval. Die kon je alle kanten op richten en dat was handig, want in Amsterdam kwamen er piraten in de lucht met vermogens waar wij met onze 40 wattjes niet tegenop konden.
Dat ding moest uit Soest komen, en Bertje zal ‘ m wel effe ophalen met  z’n brommertje. ook ingepakt had dat ding een monsterlijk formaat.  Hoeveel fietsers ik wel niet van de fiets heb gemaaid met dat geval op de brommer weet ik niet, wel dat-ie heel thuiskwam. Balloon erin en draaien maar. De Bussummer heide werd ingeruild voor mijn eigenste zolderkamer (zeer tegen de wens van m’ n vader in) en zo kwamen wij ineens live on air.
Zo ploegde de boer voort en werd het 19 maart 1980…
Dat was wel de meest rampzalige dag in de radiogeschiedenis…De M.V. Mi Amigo zonk. Met studio’s zenders en al. Het verdriet was groot, en het gat was diep. Het laatste wat ik op de 319 meter hoorde was een dj die zich verslikte in de naam ‘ Bachman, Turner & Overdrive’ een dag ofzo ervoor en daarom kwamen we op de naam Overdrive FM. Met dank aan Caroline. Jaren later na de comeback van Caroline lanceerden ze ‘Caroline Overdrive’, een zeer luisterwaardig programma, maar de naam Overdrive komt van die dj die zich erin verslikte en waar ik toen nogal lol om had.
Zo begonnen de 80’s. Zeezenderloos maar met een levendige (FM)piratescene. Overdrive had een bijzonder leuk team om zich heen en elke zondagmiddag waren we de hele middag in de lucht. Succes hadden we ook, telefoon stond dan wel niet roodgloeiend, maar warm werd-ie wel. Er was een heuse sponsor, een kroeg (wat anders) uit Naarden en een kledingboetiek in Bussum, genoeg om de boel draaiende te houden, dus we konden gaan als een ei. (Banaan klinkt ook zo afgezaagd)
Helaas werden de live-uitzendingen vanuit mijn zolderkamer ons door m n vader verboden. De RCD was immers een onderdeel van de PTT en mijn vader, postbeambte aldaar, vreesde voor z’n baan als wij zouden worden opgepakt. Of dat nou terecht was of niet, Overdrive moest verkassen.
In het centrum van Bussum vonden we een garagebox met stroom en een mooie gevel om de antenne tegenaan te hangen, dus verkasten we daarheen. Nadeel was alleen dat we niet meer live konden en dus werd er weer opgenomen. Op een bandrecorder ging dat verder prima. Tijdschakelaar d’rop en zaterdagavond na kroegtijd de boel klaarzetten.
Dat waren belevenissen op zich, probeer met je dronken kop de boel maar es klaar te zetten en af te regelen. Daar had ik een vast bandje voor met daarop Tower met Titan. Nog altijd een van m’n favoriete elpees. Die ging dan even op, de boel werd getest, gemeten en klaargezet. Wanneer ik dan de volgende morgen met een kater de radio aanzette stond Overdrive al te loeien. Mooie tijden waren dat.
Vorige Home Verder